Fayaaz Joemmanbaks

hoe komt het dat Allah mij zo geschapen heeft maar ik toch naar de hel ga?

Fayaaz Joemmanbaks

Fayaaz Joemmanbaks is een 21-jarige student sociale psychologie. Hij identificeert zich als Surinaams-Hindoestaans, moslim en homoseksueel.

Kan je iets vertellen over je thuissituatie als kind?

gehoopt op een jongen, mede omdat hij het bedrijf van de familie kan overnemen. Ik werd verwend en had meer vrijheid dan mijn oudere zussen. Dit komt omdat meisjes beschermd worden binnen de familie en hun eer hoog moet blijven. Als jongen binnen een moslim familie ging men ervanuit dat ik op mezelf kon passen. Ik kom uit een streng religieuze familie. Ik was verplicht elke vrijdag naar de moskee te gaan, koranlessen te volgen en met mijn vader te bidden. Daarnaast heb ik mogen genieten van familietripjes, omdat we toen alles konden permitteren en niets leek fout te gaan. Ik speelde liever met mijn nichten, wilde nooit op voetballes, danste op liedjes van Spice Girls… Ik vertoonde altijd ‘meisjesgedrag’, maar iedereen vond dat leuk en grappig. Ik heb dus, naar mijn definitie, een complete kindertijd gehad.

Hoe kwam je er voor jezelf achter dat je niet hetero bent?

Toen ik op m’n twaalfde overstapte naar de middelbare school, werd ik voor het eerst gevraagd of ik gay ben. Het was nooit in me opgekomen, omdat ik meisjes leuk vond op de basisschool. Ik speelde vaak wedstrijden met mijn neefje om bepaalde meisjes te ‘scoren’. Toen het mij meer dan een keer gevraagd werd, ben ik er serieuzer over gaan nadenken. Elke jongen om mij heen kreeg een vriendin, maar ik nog niet. Hoe kan dat? Ben ik verlegen? Ben ik niet aantrekkelijk? Ben ik niet klaar voor seks? Ben ik misschien ‘verkeerd’ bezig? Ik heb geprobeerd naar hetero porno te kijken om mezelf te confronteren dat ik niet zo ben, ik heb geprobeerd seks te hebben met een meisje om dezelfde reden, maar niks lukte. Toen ik 15 a 16 jaar was, heb ik voor mezelf bevestigd dat ik niet op vrouwen val en anders ben dan de rest.

Hoe was dat voor je?

Niet makkelijk. Ten eerste om de Surinaamse cultuur waarin van je verwacht wordt om ‘mannelijk’ gedrag te vertonen. Dit is bijvoorbeeld op voetbal gaan, auto’s interessant vinden of de meisjes lastigvallen. Ik voelde me minderwaardig want ik paste niet bij deze groep. Daarnaast is het mijn familie die het een stukje moeilijker maakte. Omdat mijn vader religieus is uit conservatieve kringen, werd altijd aan mij geleerd dat homoseksuelen later in de hel zullen branden, en dat ze allemaal gestraft zullen worden. Zonder steun van mijn vrienden en familie, kreeg ik schaamtegevoelens en wist ik niet hoe ik hiermee om kon gaan.

Wat wist je op dat moment over seksuele diversiteit?

Vrijwel niks. Ik wist wel dat er homoseksuelen waren in Suriname, maar hen vond ik belachelijk omdat ze werden uitgelachen of uitgebeeld en niemand nam ze serieus. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook meedeed met de massa, om niet te laten blijken dat ik zelf zo ben. Daarnaast wist ik niet dat er zoiets bestond als ‘homo en moslim’. In mijn denkbeeld kon je geen homo zijn als je moslim bent, anders gaat Allah je straffen.

Kan je vertellen over je levensloop en hoe die beïnvloed is door je niet-hetero zijn?

Op de middelbare school ging het prima. Ik had een grote vriendenkring, waarvan ik de ‘leider’ was. Toen kwam het moment waarop ik ontdekte dat ik gay ben en dus belachelijk voor de rest. Ik kon er niet voor uitkomen, omdat ik bang was dat ik gepest zou worden. Onder de mannen van de familie werd er vooral over seks en vrouwen gepraat. Deze onderwerpen maakten mij oncomfortabel. Ik voelde me meer op mijn gemak bij de meisjes, omdat ik ergens het gevoel kreeg dat zij mij beter begrepen en uiteindelijk zouden accepteren. Als ik hetero was, had mijn jeugd er anders uitgezien. Ik had waarschijnlijk meer zelfvertrouwen gehad en ik kon op een normale manier met de rest meedoen.

Hoe ben je tot de conclusie gekomen dat je echt op mannen valt? En hoe ging dat toen?

Toen ik 17 jaar oud was, heb ik tegen mezelf gezegd dat ik zeker weten op mannen val. Voor mij was dat de eerste coming-out. Ik heb alsnog geprobeerd om elke dag te bidden, zodat het veranderde. Ik heb de zogenoemde gay-testen op internet gedaan, om een dubbele bevestiging te krijgen. Ik heb overal contact gezocht, maar het bracht me niet verder. Op een gegeven moment sprak ik er met mijn zus over, die zelf het onderwerp aankaartte. Via mijn zus heb ik meerdere homoseksuele mannen leren kennen en werd ik steeds meer mezelf. Toen kwam een foto van mij terecht op Facebook waarop ik aan het zoenen was met een jongen. De reacties waren heftig: ik kreeg telefoontjes van familieleden die me vertelden dat ik niet zo ben en dat ik aan mijn ouders moeten denken. Ik mocht nergens meer heen. Er werd gecontroleerd wat ik deed, waar en met wie ik ergens naartoe ging en hoe laat ik thuiskwam. Dit was voor mij een periode van hel.

Hoe ben je daar mee omgegaan?

Het was een fase waarin ik alleen maar kon overleven. Gelukkig zou ik een paar maanden later naar Nederland vertrekken, om daar te gaan studeren. Ik kon niks doen, alleen afwachten tot mijn vlucht, letterlijk. Mijn vader heeft me gezegd dat ik naar een psycholoog moest gaan, om mijn homoseksuele gevoelens te veranderen. Die psycholoog zei ‘het gaat niet veranderen’. Dat heeft me geholpen, daardoor kon ik accepteren dat die gevoelens echt bij mij horen en niet weg kunnen gaan. Dus was de volgende vraag: hoe ga ik er dan mee om?

Alleen, wat ik wel jammer vond, mijn psycholoog heeft tegen me gezegd dat ik uit de kast moest komen. Dat kan niet, ik kan het niet aan mijn ouders vertellen. Dat kan echt niet met mijn cultuur. Ik ben een dubbelleven gaan leiden. Mijn vader wist het wel, hij had het op facebook gezien, iedereen had het gezien, maar hij bleef het ontkennen, hij wilde me genezen. Je verandert je familie niet, dus dat heb ik niet geprobeerd, maar ik heb wel mijn eigen vrijheid gezocht om mezelf te kunnen zijn.

In Nederland werd het makkelijker, ik ging studeren, had een baan en woonde op mezelf. Ik was dus zelfstandig en werd niet meer de hele tijd gecontroleerd door mijn familie. Ik ben bij Anteros gegaan, een LHBT-studentenvereniging. Maar daar voelde ik me niet echt thuis. Ik ha behoefte aan meer diepgang. Later heb ik ook lotgenoten ontmoet, andere moslims die homoseksueel zijn, bij de Prismagroep. Daar voelde ik me helemaal begrepen. Dat is heel fijn, ik kom daar nog steeds vaak en graag.

Je bent moslim en geloofde dat moslims niet homo kunnen zijn. Hoe ben je daar mee omgegaan?

Ik ben als moslim opgevoed, ging elke week naar de moskee en identificeer mezelf nog steeds als moslim.

Toen ik er echter kwam dat ik homo was, was het in strijd met mijn geloof, mijn cultuur en mijn familie. Daar zat ik mee, natuurlijk. Ik ben gaan googelen op ‘religion, islam, gay’. Zo kwam ik op een website met een organisatie en een imam. Die heb ik een mail gestuurd. Mijn vraag was: “Mijn vader zegt dat je alles moet geloven wat in de Koran staat, maar hoe kan het dat Allah me zo geschapen heeft, dat ik zo ben geboren, maar we daarna toch naar de hel gaan?” Dat is best wel gek, want hij maakt je zo, maar hij stuurt je naar de hel voor hoe hij je maakt. En toen heb ik binnen een paar dagen reactie gehad, en het eerste wat hij zei, ik moest wel even lachen, was ‘je vader heeft gelijk, je moet alles geloven wat in de Koran staat’ en toen heeft hij me uitgelegd op welke manier islam homoseksualiteit tolereert, hoe je en homo en moslim kan zijn. Dus hij heeft me echt die theologische discussies uitgelegd, daarover. Dat is dat hetgene dat veroordeeld wordt door islam niet over homoseksualiteit gaat, maar het gaat meer over verkrachting. En er staat bijvoorbeeld ook in de Koran dat vrouwen zich niet hoeven sluieren voor kinderen, vrouwen, mannen die zich niet tot vrouwen aangetrokken voelen. Daaruit spreekt ook dat homoseksualiteit bestaat en mag bestaan.

Vanaf dat moment, ik had niet meteen mezelf geaccepteerd, maar dat was echt een opluchting voor mij. Vanaf toen dacht ik ‘oh dus ik ben gewoon!’. Dat was mijn eerste stap, en een van de belangrijkste stappen.

Hoe ga je er nu mee om dat je niet-hetero bent?

Nu heb ik mezelf volledig geaccepteerd. Ik ben blij met wie ik ben, ik heb mijn identiteit onder controle en ik mag trots zijn dat ik de zegeningen heb ontvangen van God. Het is een moeilijke periode geweest, maar ik ben er sterker uit gekomen. Ik ben dankbaar dat ik gay, moslim en Surinaams-Hindoestaan ben.

Wat zou je willen zeggen tegen familie van LHBT’s met jouw culturele en religieuze achtergrond?

Je kind is niet anders dan de rest van de bevolking. Wij geloven dat ieder mens uniek is en daar sta ik ook sterk achter. Echter, niet omdat jouw familielid niet voldoet aan verwachtingen van de maatschappij of zich gedraagt ‘zoals het hoort’, wil zeggen dat hij anders of abnormaal is. Het kind blijft een persoon met gevoelens. Daarom heeft hij het recht om zowel liefde te ontvangen, als uit te stralen.

Gerelateerde artikelen

Plaats jouw reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd. Verplichte velden zijn aangegeven met een *