Coming out

Wat is coming out?

Coming out betekent dat je aan anderen laat weten dat je homo, lesbisch, biseksueel of iets anders bent. Veel mensen noemen dit ‘uit de kast komen.’

Naast coming out is er ook ‘coming in’. Dat bekent dat je anderen gaat ontmoeten die net als jij homo, lesbisch, biseksueel of iets anders zijn. Je maakt dus nieuwe vrienden en kennissen waar je je, in elk geval op dat vlak, in kan herkennen.

Moet je uit de kast komen?

Het korte antwoord is: Nee! Uit de kast komen is je eigen keuze. Je mag helemaal zelf weten óf, hoé, wanneer en aan wie je vertelt wat je voelt.

Soms lijkt het wel alsof iedereen die homo is, uit de kast komt. Dat is ook logisch, want alleen van mensen die uit de kast zijn gekomen, kan je wéten dat ze homo lesbo, bi of transgender zijn. Bij de mensen die niet uit de kast komen, weet je natuurlijk niet. Er zijn dus nog heel veel meer mensen homo, lesbo, bi of transgender, waar je dat helemaal niet van weet. Ongeveer één op de tien mensen, in alle verschillende culturen, is homoseksueel, biseksueel, intersekse of transgender. Ga maar na, dat zijn er veel meer dan je kent, waarschijnlijk.

Veel mensen zien homoseksualiteit als iets heel normaals (en dus niet als een probleem). Mensen die zo denken, kunnen daardoor denken dat het makkelijk is om dat open te vertellen. Dat zie je veel bij autochtone hetero’s. Ook veel autochtone homo’s praten over ‘uit de kast komen’ alsof dat ‘er bij hoort’. Ook dat is logisch: het kan heel erg fijn zijn om openlijk jezelf te kunnen zijn. Dan hoef je namelijk niet meer een belangrijk stuk van wie je bent te verstoppen. Als je vrienden en familie je dan vertellen dat het hen niet uitmaakt of je homo bent, lesbisch, bi of trans, dan is dat een hele opluchting.

Maar misschien is het voor jou wel helemaal niet makkelijk. Als je opgegroeid bent met het idee dat homoseksualiteit heel raar is en misschien zelfs wel zondig, is het niet gek als je eerst wat tijd nodig hebt om er zelf aan te wennen, voordat je het wilt vertellen. En misschien wil je het wel helemaal niet vertellen, bijvoorbeeld omdat je dat niet belangrijk vindt, of omdat je bang bent dat je vrienden en familie het niet kunnen accepteren.

Dus: Uit de kast komen is je eigen keuze. Je mag helemaal zelf weten óf, hoé, wanneer en aan wie je vertelt wat je voelt.

Het gebeurt vaak dat hulpverleners, mentoren, psychologen etc., LHBT-jongeren adviseren om tegen over hun ouders uit de kast te komen. Zij denken dan vaak vanuit hun eigen normen en waarden en gaan er vanuit dat ouders hun kind altijd zullen accepteren. Helaas kan het in de praktijk een tijdje duren voordat ouders het kunnen accepteren en gebeurt dat ook niet altijd. Door onvoorbereid uit de kast te komen kan de situatie thuis soms verslechteren.

Waarom wél vertellen?

In het begin, als je er achter komt dat je ‘anders’ bent, kan het heel eenzaam zijn. Misschien denk je wel dat je raar bent, of dat andere mensen je nu raar vinden, zullen uitlachen of zelfs zullen veroordelen of verstoten. Als je daar helemaal in je eentje mee in je hoofd blijft zitten, wordt het alleen maar erger. Je kan je dan heel eenzaam voelen, en heel ongelukkig. En ondertussen ben je steeds bang dat anderen er achter komen.

Als je het aan anderen vertelt, dan wéét je hoe ze reageren. Misschien accepteren ze je wel gewoon. Of misschien zijn ze verbaasd of schrikken ze even, maar wennen ze er al snel aan. Als dat zo is, kan je openlijk jezelf zijn. Je hoeft niet meer bang te zijn én zal je je minder alleen voelen. Best wel fijn dus. En dat helpt, om jezelf te accepteren.

Je hoeft het natuurlijk niet aan iedereen tegelijk te vertellen. Je kan er ook eerst eens over praten met iemand die heel dicht bij je staat, waarvan je zeker weet dat hij of zij je zal steunen. Misschien heb je wel een oom of tante, een broer of zus, een leraar, een trainer, of misschien een huisarts, die je vertrouwt. Met hem of haar kan je er misschien alvast over praten, zodat je er niet meer alleen voor staat.

Waarom níet vertellen?

Er zijn mensen die ‘uit de kast komen’ onzin vinden. Die vinden dat je, door te vertellen dat je ‘anders’ bent, eigenlijk ook zegt ‘ja, best gek eigenlijk, want hetero zijn is normaal’. Deze mensen vinden dat het helemaal niks uit zou moeten maken of je nou homo, hetero, bi, trans, interseks, queer of nog weer anders bent. Het zou natuurlijk ideaal zijn als dat zo is en je ook je geliefde mee naar huis kunt nemen, zonder uit de kast te komen. Voor veel mensen werkt het toch niet helemaal zo.

Jij vindt het misschien zelf al moeilijk dat je homoseksueel bent. Misschien wil je je ouders dat verdriet niet aandoen. Of misschien zouden je ouders het zelf wel prima vinden, maar weet je dat er in je gemeenschap over jullie gezin geroddeld zou worden als je uit de kast komt. Dat kan een reden zijn om het niet te vertellen, als je je ouders niet in die lastige situatie wilt brengen.

Het kan ook zijn dat je ouders heel erg ‘homo-negatief’ zijn. Misschien wordt er bij jullie thuis nooit gepraat over homoseksualiteit. Misschien praten je ouders over homo’s praten alsof die naar de hel gaan, of worden ze zelfs agressief als het over homo’s gaat. Dan is het niet zo makkelijk om tegen hen te zeggen dat jij ‘ook zo’ bent. Je bent misschien bang dat je ouders tegen jou zeggen dat jij naar de hel gaat of dat ze zelfs agressief tegen je worden.

Er zijn ouders die inderdaad agressief worden. Veel van hen vragen zich af wat ze verkeerd hebben gedaan. Het antwoord op die vraag is: niks. Net zoals je niet kan kiezen of je homo of hetero bent, kan je ook niet je kind ‘homo maken’. Ook niet per ongeluk. Sommigen willen dat hun kind ‘weer gewoon hetero wordt’. Sommigen zijn boos, omdat het LHBT-zijn van hun kind hen aantast in de eer, of omdat ze zich schamen tegenover de familie. Er zijn ook ouders die vinden dat hun kind toch met iemand van het andere geslacht moet trouwen, of juist hun kind het huis uit zetten. Er zijn ook ouders die even aan het idee moeten wennen, maar het belang van hun kind voorop stellen en echt hun best gaan doen het te accepteren. En er zijn ouders die het helemaal niks uitmaakt hoe je gender is en op wie je verliefd wordt, als je maar gelukkig bent.

Hoe dat bij jou zal zijn? Dat kan niemand je vertellen. Jij kent jouw familie het best.

Wat als ik het niet vertel?

Er zijn veel religieuze en biculturele LHBT’s, die er voor kiezen om thuis niet te vertellen dat ze homo, lesbo, bi of trans zijn. Zo kunnen zij goed contact houden met hun familie. Sommigen hebben daarnaast, in het geheim, een vriendengroep van mensen die ook LHBT zijn, sommigen hebben ook een (homoseksuele) relatie. Bij die mensen kunnen ze wel zichzelf zijn. Hoewel het wel ingewikkeld is om in twee gescheiden werelden te leven, is het voor veel biculturele LHBT’s een keuze die goed voelt. Zo kunnen ze én zichzelf zijn én ze houden hun band met de familie goed.

Er zijn ook LHBT’s die nooit aan iemand vertellen over hun LHBT-gevoelens. Zij hebben dus geen LHBT-vrienden bij wie zij helemaal zichzelf kunnen zijn. Sommigen gaan zelfs een heterohuwelijk aan en leven hun hele leven alsof ze hetero zijn. Dit is een manier om met je geloof en je geaardheid om te gaan, of je familie te vriend te houden. Tegelijk kan het heel zwaar zijn om zo te leven. Je kan niet echt jezelf zijn, en je deelt het bed met iemand tot wie jij je niet aangetrokken voelt.

Er zijn ook homomannen en lesbische vrouwen die samen een (schijn-)heterohuwelijk aangaan. Zij voldoen zo ook beiden aan de verwachtingen van hun familie, leven samen als goede vrienden en hoeven thuis niet te verstoppen dat ze LHBT zijn.

Er zijn heel veel manieren om er mee om te gaan als je LHBT bent. Voor sommigen is het makkelijk, voor anderen een behoorlijke uitdaging. Iedereen moet het op zijn of haar eigen manier doen. Kies dus de manier die bij jou past. Neem daarvoor je tijd. Waarschijnlijk is het even zoeken voordat je weet wat voor jou het beste werkt. En dat kan ook nog veranderen. Dat hoort er allemaal bij.

Je kan inspiratie opdoen bij onze rolmodellen. Dit zijn allemaal mensen die op hun eigen manier bezig zijn (geweest) met zelfacceptatie.

Tips bij coming out

Het kan gebeuren dat mensen goedbedoeld het advies geven om het ‘gewoon te vertellen’. Het kan ook zijn dat mensen afraden om uit de kast te komen. Bedenk: misschien hebben deze mensen gelijk. Maar jij kent je vrienden en je ouders het best.

Als je echt denkt dat het heel veel heftige ruzie oplevert om het te vertellen, kan het slim zijn om eerst een goed plan te maken. Je kan bijvoorbeeld alvast nieuwe vrienden maken, bijvoorbeeld die zelf ook LHBT zijn, voordat je het vertelt aan mensen die je misschien niet accepteren. (dat kan je bijvoorbeeld hier doen, op het forum) Je kan ook eens langskomen bij een van de evenementen die speciaal georganiseerd worden voor biculturele LHBT’s. Kijk daarvoor bij de lijst met organisaties en klik door, om te zien wat er zoal georganiseerd wordt.

Ook kan je het bijvoorbeeld eerst aan je broer / zus vertellen en samen met hem/ haar met je ouders praten. Je zou er ook iemand bij kunnen betrekken die jij vertrouwt en die je ouders respecteren. Dan kan je samen met die persoon het gesprek aangaan. Als je echt bang bent dat je ouders je LHBT-zijn niet kunnen accepteren, dan kan het slim zijn om eerst te zoeken naar werk en een eigen plek om te wonen, zodat je niet afhankelijk van hen bent.

Soms schrikken ouders als ze het horen. Soms weten ze het eigenlijk al lang en maakt het ze niks uit. Als ze schrikken, kan het best zijn dat ze gewoon tijd nodig hebben. Ga maar na: je hebt zelf misschien ook wel even de tijd nodig gehad om te snappen wat het nou precies betekent dat je op jongens en/of juist op meiden valt, of niet in het hokje man / vrouw past. Misschien ben je zelf ook wel geschrokken, heb je er veel over gelezen en begin je nu steeds beter te begrijpen wie je bent. Waarschijnlijk ben je zelf ook nog aan het zoeken hoe je hier mee om kan gaan. Dat is heel normaal en hoort allemaal bij het zelfacceptatieproces. Op het moment dat je het thuis vertelt, ben jij al een tijdje bezig. Je ouders beginnen dán pas met dat proces.

Misschien is het fijn om hier even over te praten met iemand die je niet kent en die veel verstand heeft van LHBT zijn en hoe het kan zijn om uit de kast te komen. Op de chat, die 1 april Live gaat, zit een keer per week een professionele maatschappelijk werker. Als je wilt, kun je met die persoon je situatie bespreken. Hij of zij kan je helpen een plan te maken. Je mag dat anoniem doen.

Shit, mijn ouders hebben het per ongeluk ontdekt en nou zijn ze boos

Shit, inderdaad. Het kan gebeuren dat je ouders er achter komen, bijvoorbeeld via Facebook, terwijl jij het helemaal (nog) niet wilde vertellen thuis. Het kan zijn dat ze boos of geschrokken zijn, misschien een familieberaad hebben belegd. Er zijn ouders en families die hun kind in zo’n situatie zelfs bedreigen.

Als dat bij jou gebeurt is het belangrijk om hulp te zoeken. Er zijn verschillende mogelijkheden.

Als je echt bang bent, bel dan de politie. Als je in direct gevaar bent en elke seconde telt, bel dan 112. Anders kan je bellen met het algemene nummer (0900 8844) of met “Roze in Blauw”. Als je Roze in Blauw belt, weet je zeker dat je iemand aan de telefoon krijgt die verstand heeft van (problemen bij) LHBT / homoseksualiteit. Het nummer is 088 169 1234.

Bij de politie kunnen ze je helpen, bijvoorbeeld door met je familie in gesprek te gaan (met of zonder uniform), misschien met een oudere wijze man uit de gemeenschap of een religieuze leider er bij. Als dat nodig is en de beste oplossing lijkt, kunnen ze ook een plekje voor je regelen in de veilige opvang. In de opvang wonen, op een geheim adres, is niet heel leuk, maar je bent er wel veilig. Dit kan een goed idee zijn, maar alleen als het écht nodig is.

Vaak gaan jongeren die op zo’n manier problemen krijgen met hun ouders, bij hun vriend(in) inwonen. Misschien is dat heel fijn, kan hij of zij er goed voor je zijn en voel je je veilig en geborgen. Het kan ook zijn dat je je heel kwetsbaar voelt. Ineens woon je in zijn / haar huis. Misschien heb je het gevoel dat je daarvoor in ruil dingen voor hem / haar moet doen, die je eigenlijk liever niet doet. Dat komt veel voor.

Dit kan een heel lastige situatie zijn. Misschien ga je je afhankelijk voelen van je vriend(in). Het is dan handig om te zorgen dat je ook contact houdt met anderen die je begrijpen. Misschien ken je nog niet zo veel anderen, die bijvoorbeeld ook Turks en homo zijn, of Kaapverdisch en lesbisch, of, nou ja, anders. Ga dan eens hier op het forum kijken, of naar evenementen voor biculturele LHBT’s. Daar zijn meer mensen die bicultureel en LHBT zijn. Sommigen van hen zullen jou begrijpen, sommigen hebben het zelfde meegemaakt of maken nu het zelfde mee. Praat met hen. Je bent niet alleen.