Ronald Schneider

In de ideale samenleving hoef je niet uit de kast te komen.

Ronald Schneider

Ronald Schneider is wethouder emancipatie en stedelijke ontwikeeling.

Kunt kort iets vertellen over uw eigen culturele achtergrond?

Toen mijn opa overleed kwamen we zijn geboorte akte tegen. Deze was geschreven in het Duits en het bleek dat mijn opa in Tjechie geboren was. Tijdens de kick-off van de integratietour heb ik dit kort als voorbeeld gebruikt. In iedereen kan wel iets zitten uit meerdere werelden. Hoe je dit zelf voelt en ervaart is het meest belangrijke.

Hoe denkt u zelf over de acceptatie van Lesbienes, Homo’s, Biseksuelen en Transgenders?

Het kan altijd veel beter. Het ideaal is uiteraard dat het geen ene bal meer uitmaakt of je LHBT bent of hetero. Uit de kast komen is niet een vanzelfsprekend proces. Als de acceptatie er is hoef je niet telkens opnieuw uit de kast te komen. Als hetero hoef je dat tenslotte ook niet.

Er is nog een wereld te winnen en als wethouder draag ik daar graag mijn steentje aan bij. Zichtbaarheid, laten zien dat je er ook bent, is belangrijk. Je moet met mensen in gesprek gaan om een attitude te veranderen. Als je mensen een attitude oplegt trek je een rode kaart en zet je mensen buiten spel. Voorlichting is belangrijk om aannames en het beeld van LHBT’s te veranderen. De manier waarop burgers met LHBT’s omgaan moet natuurlijk wel van negatief naar positief.

Met kleine stapjes kunnen ik en anderen iets groters in gang zetten.

Welk idee heeft u van thuis meegekregen over LHBT zijn?

Ik heb naar aanleiding van dit interview daar wel over nagedacht. Ik ben nu 52 jaar, dus het was wel even iets verder graven. Voor zover ik me kan herinneren werd er niet expliciet over gepraat binnen het gezin.

Binnen de generatie van mijn ouders was praten over seksualiteit ook niet mainstream. Ik heb het idee dat er nu meer diversiteit zit in jongeren qua mogelijkheden tot uiten van seksualiteit en seksuele diversiteit. Je moest vroeger vooral niet te gek doen.

Werd er op school gepraat over seksualiteit en seksuele diversiteit?

Het gemiddelde percentage van LHBT’s in een groep toont aan dat ze er moesten zijn. Ook bij mij in de klas. Ik zat in de jaren 80 in het centrum van Rotterdam op school. Eerst het Erasmiaans Gymnasium en later deed ik eindexamen op het Rotterdamsch Lyceum. Misschien kwam het door de tijd, maar mensen waren niet open over hun seksuele geaardheid.

Mensen die het echt al wisten hingen dit denk ik niet aan de grote klok. Op die leeftijd zijn jongeren zoekende. Ze maken in deze levensfase een krankzinnige ontwikkeling door die ze later niet meer doormaken. Het ontdekken van seksualiteit en zoeken naar wie je bent gebeurd in die jaren.

De verplichte voorlichting op scholen die ik en de leden van het college ondersteunen is in deze fase erg belangrijk. In deze fase leg je ook de basis die bepaald hoe je later in de maatschappij staat.

Wat weet u over de uitdagingen en problemen waar bi-culturele LHBT’s tegenaan lopen?

Ik sprak tijdens een werkbezoek in The Hang-Out 010 een stoere Turkse meid. Ik dacht zo iemand vertelt dat wel even thuis. Dat dit moeilijk ligt en de acceptatie in haar gezin nauwelijks aanwezig is dat raakt mij ook als mens.

Mensen die opgroeien in een Islamitische cultuur zijn heel erg gefocust op de eigen groep. De groepsdruk en gedachte: “Ze zien me aankomen bij de Moskee”.

Abraham de Zwaan is een socioloog die stelt dat het de mens is die iets van religie maakt. In principe is alles als mens uit de bijbel of koran te halen en verantwoorden. Islam in Indonesie is bijvoorbeeld meer leefbaar.

Cultuur, religie en hoe het sociaal netwerk functioneert beinvloed het proces van acceptatie. Er zijn verschillen in culturen hoe om te gaan met seksualiteit. Tijdens mijn reizen merk ik dat in landen zoals Thailand het normaler wordt gevonden dat je je ergens bevind op de lijn tussen man en vrouw.

Ook in Nederland maakt het uit of je uit een klein dorpje komt of een grote stad. In een dorpse omgeving is er toch meer sociale controle.

Waarom ondersteunt u, als wethouder van emancipatie, een website zoals Colour Ground?

Zichtbaarheid en het losmaken van discussie zijn belangrijk. Voor jongeren/mensen die nog zoekende zijn kunnen op deze manier steun vinden online. Het gevoel dat je niet alleen bent en een community hebt die je ondersteund is cruciaal als je je anders voelt. Herkennen in de ander en het vinden van gemeenschappelijke factoren is belangrijk. Connectie zoeken met de ander is ook de kracht. Colour Ground biedt steun door te laten zien dat er mensen zijn die het proces al hebben doorgemaakt.

Ik zie dat mensen/jongeren uit bi-culturele gemeenschappen het dubbel zo moeilijk hebben om uit de kast te komen en rolmodel te zijn. Dit speelt ook in streng Christelijke en Joodse gemeenschappen, niet alleen binnen de Islamitische gemeenschap. Ook door middel van de intergratietour probeer ik gesprekken binnen deze groepen op gang te krijgen. Overal zichtbaar zijn ook op de moeilijkere plekken buiten het centrum van de stad. Je moet overal jezelf kunnen zijn.

Wat zou u tegen bi-culturele LHBT’s willen zeggen om ze een hart onder de riem te steken?

Ga op zoek naar elkaar want je bent niet alleen. Probeer niet in je eentje je worsteling door te maken. Zoek steun bij de groep, dat maakt je krachtiger om de wereld aan te kunnen.

Gerelateerde artikelen

Plaats jouw reactie

Je e-mailadres zal niet worden gepubliceerd. Verplichte velden zijn aangegeven met een *